كه خود را از مجازات و حد شرعى پنهان داشته‌اند ، قرآن مىگويد : اينها تصور نكنند كه با اين عمل مىتوانند خود را براى هميشه از كيفر الهى دور دارند ، خدا آنها را در اين دنيا از رحمت خويش دور مىكند و در آخرت عذابى عظيم دارند . گر چه آيه فوق بعد از داستان افك قرار گرفته و به نظر مىرسد كه نزول آن بى ارتباط با اين ماجرا نبوده ، ولى مانند تمام آياتى كه در موارد خاصى نازل مىشود و مفهوم آن كلى است اختصاص به مورد معينى ندارد . عجب اينكه بعضى از مفسران مانند « فخر رازى » در « تفسير كبير » و بعضى ديگر اصرار دارند كه مفهوم اين آيه را محدود به تهمت زدن به زنان پيامبر ص بدانند و اين گناه را در سر حد كفر قرار مىدهند و كلمه لعن را كه در آيه وارد شده دليل بر آن بشمرند . در حالى كه تهمت زدن هر چند گناه بسيار بزرگى است ، و اگر در مورد همسران پيامبر ص باشد گناه بزرگتر و عظيمترى محسوب مىشود ولى به تنهايى موجب كفر نيست ، و لذا پيامبر ص در داستان افك با اين گونه افراد معامله « مرتد » ننمود بلكه در آيات بعد از آن كه شرح آن را خوانديم توصيه به عدم خشونت بيش از حد در مورد آنان فرمود كه با كفر سازگار نيست . و اما « لعن » دورى از رحمت خدا است كه در مورد كافر و مرتكبين گناهان كبيره صادق است ، لذا در همين آياتى كه در باره حد قذف گذشت ( در احكام مربوط به لعان ) دو بار كلمه لعن در مورد دروغگويان به كار رفته است . در روايات اسلامى نيز كرارا كلمه « لعن » درباره بعضى از مرتكبين گناهان كبيره به كار رفته است ، حديث لعن اللَّه فى الخمر عشر طوائف . . . « خدا ده گروه را در مورد شراب لعنت كرده . . . » معروف است .